Kayıp

Her notası mutsuzluk dolu bir ses beni koltuğa çiviledi. R.E.M. solistinin izole edilmiş sesi:

Sadece bir hayaldi.

Asıl

En öngörülen yazım.

Ben hiç doğru söylemem. Anlattığım her şeyi bir yalanla sarmalarım. Bu itiraf sonunda bana ne getirecek bilmiyorum. Yazdıklarımın ne kadarının doğru olduğunu da bilmiyorum. Bilmediğimin farkındayım çünkü bildiğim, emin olduğum bir doğrum var ve bunu kendime söyleyebiliyorum: seni sevdim. Düşünmeyi unutacak şekilde sevdim. Çok sevdiğimi söylemeye çalışmıyorum; anlatmak istediğim bundan ne kadar emin olduğum. Birlikte bir gelecekte, artık var olmayacak hayatları şekillendirmenin hayalini kurdum; fakat bunu bir trajediye dönüştürüp seni kedere boğmak istemem.

Normal olmadığın ve standart insan duyguları sergilemeyip benle konuştuğun için minnettarım. Seni kaybetmemek için her şeyi yaptım, bunun sonucunda seni kaybetmek istemiyorum.

Çekincesizlikle

Mutluluk

Çok fazla üzerine konuşulur mutluluğun. En kolay pazarlanan kavram. Eskiden sadece bir hormona tepki olarak ortaya çıkan psikolojik bir sürek olarak görürdüm, yanılıyormuşum.

Bugüne kadar ne zaman mutsuz olduysam nedeni istediğim, hedeflediğim gerçekleşmediği için; olmak istediğim durumdan puanı daha düşük bir durumda bulunduğum için...

Ne zaman mutlu olduysam, olduğum an bana güzel geldiği için, tabi akşama kadar sürüyor etkisi ki demek...

Yazılım projelerinin %80i sonuca ulaşamıyor ve ben sürekli minik mutluluk projeleri yapıp sonucunu bekliyorum. Çoğu başarısız oluyor ve ben mutsuz oluyorum, ya da başarıyorum, bi bok olmuyor.

İlk ve son durum arasındaki durumlarda bulunmaktan memnun olduğum durumlar; örneğin sevmek ya da bir dil öğrenmek ya da yaşamak güzel ve bizi mutlu ediyor.

Yazmak da böyleyse güzel.

Sevgiler