"İyi kötü doluyuz hepimiz"
Hah işte bunlar iyi dolmuş kısım:D
Yeterince samimi olduk sanırım; başlıyorum: Şimdi benim sevgilim var artık. Artık dediğim oldu bi süre aslında. Aşık olunca insan saklar ya, işte öyle sakladım, yazıp anlatmadım pek insana; ama bitek onu konuşasım vardı, hani şu bahsettiğim yeni dost :D Pek dost kalmayı başaramadık, güzel de oldu =)
Her gün bana unuttuğum olguları hatırlatan küçücük bi kızdan bahsediyorum. Yaşamayı bıraktığımı fark ettiren o oldu dün. Hissetmemek adına öylece koparmışım ki varlığımı kendimden, kendime dışarıdan bakıyormuşum. Aslında bu dışarıdan bakma işinin gelip çarptığı dakikalar oldu; ama dakika olarak kaldı. Arada bir durup bakarak tat alınmıyor yağmurdan..
Aşık olmadığımı düşündüğüm oldu bu süre içinde. İşte normal arkadaşlar gibi yaşadığımı sandım. Bağlamaya korktum duygularımı bir varlığa. Anılarda kalmışlara atfetmek istemem pek aslında ve suç attığımı düşünmeyecekseniz: Sevmek görevleşmişti galiba, aşk abartı gibi gelirdi.
Değilmiş.
Tek bir insan çok sevilerek mutlu olabilirmişiz. Biliyorum çünkü yaşıyorum. O bahsedilen tatlı telaş karnımda kıpırdaşıyor sürekli=)
Ama olay mutlu olmak da değil; bunu da ondan öğrendim ki, daha çok, sevmek sanırım. Emin değilim. Yazının sonlarına doğru anlaşılmazlık bırakmak iyidir diye değil gerçekten onu tam anlamadığım için bilmiyorum. Sadece sevdiğimle olmayı 'istiyorum'.
Her yüzde onu görmek, onu hissetmek istemek.. Klasik bir aşk mı? Sanmıyorum; çünkü her şey bize dair burada. O ve ben bile değil bizi görüyorum sadece.
Ve bu güzel=)
Sevgilerimle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder