Ayrılık sonrası

Şu ilişkiye ikinci şansı verme olayı, off...

Hiç bulaşılmaması gereken bir şeymiş meğersem.Bıraksaydık keşke öyle.
Geçen sene ÖSS ile ayrılmış olarak kalsaydık hep.Mantıklı bir kararla ayrılmış olurduk.Farklı şehirlerden yürütmeye çalışmazdık böyle.Hoş, farklı şehirlerden o yürütmeye çalışmadı zaten.Bu tamamen benim verdiğim bir uğraştı.Olmadı zaten.Yapamadık işte, taşıyamadık.

Peki, üzgün müyüm?!?!?Bilmiyorum.Değilim sanırım.Garip hissediyorum evet.Ama hissettiğim garip hislerin içinde üzüntü yok.Birazcık rahatlık sanırım.Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyordum, artık değilim.Sevgilimi kaybetmedim ki ben şimdi!Telefonda -sadece mesajla- hesap verdiğim kişiyi kaybettim.İçim acımıyor hayır.Bu acı değil.Alışkanlığımı bıraktım sadece.Kimseye hesap vermiyorum artık.Tamam, belki telefonuma devamlı mesaj gelmiyor artık ama böylesi daha iyi.Çünkü cevap vermek istemeyeceğim mesajlarda yok artık.Öff neden bu çocuk beni hiç aramıyor demiyorum artık.Onu düşünürken içim daralmıyor, içim acımıyor artık.Sonu gelmeyen üzücü düşüncelere dalmıyorum artık.

Tabi ki hayatım bu ayrılıkla birlikte simsiyahlıktan toz pembeliğe terfi etmedi.Ama en azından simsiyahlıktan kurtuldum ve renklenmeye başladım.Çok mutlu değilim belki, ama artık üzgün de değilim.Çok fazla ders çıkardım ben bu yaşadıklarımdan.

"Gitarın yanında ki mızıka sesi"ne dikkat etmek lazımmış. ♪ ♫ ♪ ♪ ♫ ♪