Dün gece 4e geliyordu yatağıma gittim.Sabah 8.30 da alarmla uyandım. Derse girdim, çıktım, sonra başka ders, sonra başkası falan.5saat derse girdim yani.Dersten sonrası arkadaşlarla calculus çalıştık bi saat falan, sonra sınava gittik.Çizim sınavımız vardı.Eve geldiğimde saat 9a geliyordu.
Yemeğimi yedikten sonra, yatağıma uzandım şöyle bi.Yorgunluğu hissettim.Ama ders çalışmam lazım diye düşündüm.Biraz dinlenip sonra çalışırım diye düşünüyordum.Aslında, büyük ihtimal uyuyakalacağımı biliyordum o an ama, kendime bunu yapmak istedim.Gerçekten yorgundum.Bizimkilerle sohbet edip, uykumun açılmasını istedim.Babamı aradım...
Babam.Bu adam gerçekten öyle anlatılmakla falan olacak birşey değil.Tanımak lazım.Herkesin babası kendi kahramanıdır.Yani, en süper baba benimki demiyorum.Ama benim babam benim için bi kahramandan çok daha fazlası.Seviyorum seni babacım.
Saat 10'u geçiyordu...Efendim kızım dedi, napıyosun baba dedim.Dersteyim babacım,11de bitiyor dersim; hayırdır dedi.Ben öylesine aramıştım diyemedim bile."Öylesine" çok boş bir kelime gibi geldi o an.Öylesine...Saat akşam 10da, hala ders anlatan bi adama, öylesine demek.Onun için öylesine diye birşey var mı diye düşünüyor insan.Sonra kapattık telefonu, dersini bölmek istemedim.Annemi aradım.Napıyosun anne dedim, yemekleri ısıtıyorum dedi.Isıtma boş ver, babam derste dedim.Belki 10da bitebilir demişti, sıcak olsun diye falan bişeyler dedi de...Açıkçası tam hatırlamıyorum o an ne konuştuk.
Ağladım sonra.Annem panikledi, n'oldu falan dedi.Çok üzüldüm anne dedim.Babam artık genç değil, şu saatte hala çalışıyor dedim.Bunun üzerine, tahmin edilebilir bi konuşma döndü aramızda.Detayları boşverin...Yapabileceğin birşey yok dedi annem.Haklı sanırım.
Ama kralıma bu kadar yük bindirmek hoşuma gitmiyor.Çünkü, krala birşey olursa hayatı başarıyla karşılayabilecek bir prenses bırakmayacak arkasında.
Okulumdan başka birşey yok onu mutlu edecek.Biliyorum bunu.Ve bu daha da üzüyor beni.
Onu mutlu etmenin yolu derslerimin iyi olmasıyken; başarısızlıkla sonuçlanan midtermlerim için üzgünüm.Gerçekten ama...
"Elbet bigün prensimi bulucam, ama babam hep kral olarak kalacak" diye bir geyik döner ya kızlar arasında.Aslında o kadar saçma ki; nasıl bir prens kralla mukayese edilebilir ki? Kraldan başka kim bu kadar fedakarlık yapar ki hayatından? Kraldan başka kim, seni seviyorum derken her harfi hisseder ki ve kraldan başka kim, sen üzülme diye dünyanın yükünü kaldırır ki.
Babamı hep çok sevdim.Kahramanım o benim.Ona hak ettiği mutluluğu vermeyi diliyorum sadece.
Dersime geri dönmek üzere gittim ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder