Yüzüyorum, sadece yüzüyorum. Amacım, nedenim, isteğim yok. Ölesiye kulaçlıyorum, saldırır gibi. Batmamak için, devam etmek için, savaş devam etmeli.. Dur! Nerdeyim?
Nefes nefeseyim, galiba koşmuşum..
Günlerdir böyle durum. Memento'dan fırlamışım sanki. Bazen bi ayılıp çeplerimi kontrol etmem gerekiyor. Konuşurken dudaklarımı kontol etmediğimi farketmek çok garip gelirdi hep. Artık farketsem de devam ediyorlar. Bir bakıyorum konserdeyim, ya da otobüste eve gidiyorum. Kitabın ortasına gelmişim ya da sınavdayım kalem oynatamıyorum.
Hamlelerim öngörülebilir oldu, bir tek ben göremiyorum. Yüzüyorum işte öylesine. Gidecek biyerim, gitsem gerçekleştirecek bir hayalim yok. Kuracak zamanım olmadığını düşünyorum zavallıca. Herkesleştim sanırım, aptallaştım. Herkesten iğrenip aptal olduklarını düşünen ben artık bu haldeyim. Belki sadece az uyuduğumdan.
İstanbul'a bok atmaya bile başladım finalde. Sevgilime tercih ettiğim şehre bile düşmanlaştım romantikleştirirsek. Savaşıyorum her sabah. Tatlı tatlı havasını solumadım haftalardır. Deniz artık dinginlik değil alışılmışlık fısıldıyor. Sesleri duymuyorum, günleri saymıyorum. Kayboldum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder