Neyse işte, gece gece mutlu oldum...Uyumakla uyumamak arası gidip geliyordum..Başucumda duran fotoğraflara bakıp müzik dinliyorum falan.Telefon çaldı."Aykut"....Artık neredeyse sadece fotoğraf karelerinde gördüğüm, biricik arkadaşım, dostum.
Yarım saat, kırk beş dakika falan konuştuk.Meğer ne çok özlemişim, tamam; özlemişiz. Konuştuğumuz konular o kadar hızlı değişti ki.Herşeyi bir telefon konuşmasına sığdırma çabaları falan.Tüm okul gününde yaptığımız o klasik sohbetleri, artık telefon konuşmalarına sığdırmak.Üzücü evet.Ama şehirler arası uzaklığın gerçekten sadece şehirler arasında olduğunu hissetmek.İşte bu benim mutluluğumun sebebi.
Neyse, gece gece duygusala çok kaçmamak lazım.(:
Özetle, eski dost gibisi yoktur!(:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder